Het schuildekschip was een schip met vrijboord, gekenmerkt door één of meer dekken (schuildekken) boven het hoofddek of meetdek. De bouw van de schuildekken was van lichtere constructie dan de dekken onder het hoofddek. De schuildekken waren bestemd voor het vervoer van lichtere goederen. In het schuildek was intentioneel een opening (de tonnage-opening ook meetopening genoemd) aangebracht, die zich bevond boven een kleine ruimte, "tonnage-well" genoemd. Deze tonnage-opening en tonnage-well waren niet volgens de geldende normen afgesloten. De schuildekruimte was daarom aanzien als "niet permanent waterdicht" afgesloten. Hierdoor werd de ruimte van de schuildekken niet inbegrepen in de bruto register tonnenmaat. Het vrijboord of de uitwatering van het schip werd steeds gemeten ten opzichte van het meetdek of het hoofddek en niet ten opzichte van het bovenste schuildek. Sinds de conventie van Londen van 1969 wordt geen rekening meer gehouden met de speciale structuur van schepen voor het bepalen van de bruto tonnenmaat.